Na een “break” van vier weken was het eindelijk weer zover: Doldrie mocht weer het veld op. De fans, die de afgelopen weken zichtbaar in een emotioneel en sportief vacuüm verkeerden, konden hun geluk dan ook nauwelijks op. En het zat allemaal mee: een thuiswedstrijd, een strakblauwe lucht en een voorjaarszonnetje dat zelfs de meest gehavende forward weer het idee gaf dat rugby eigenlijk best een gezonde hobby is. Kortom: zo’n zondagmiddag die je hele weekend goedmaakt.

Op het programma stond de return tegen West-Friesland 1. De uitwedstrijd eerder dit seizoen was voortijdig gestaakt. Hun splinternieuwe veld had na een paar flinke regenbuien namelijk de structuur aangenomen van een modderige obstacle run. Aangezien Doldrie op dat moment voorstond, gingen de punten mee naar 't Gooi en was West-Friesland dit keer bijzonder gemotiveerd om die punten tijdens de return wedstrijd alsnog te komen ophalen.

De wedstrijd stond onder leiding van Javier Gomes, die de nobele taak had om de gemoederen tussen de twee fanatieke ploegen enigszins binnen de perken te houden.

Doldrie begon goed aan de wedstrijd en zette meteen druk, maar had zichtbaar moeite om al dat harde werk ook om te zetten in punten. Aanvallen strandden regelmatig omdat de support nét een fractie te laat arriveerde, omdat zij vermoedelijk nog aan het genieten waren van het zonnetje. Pas na ruim een kwartier viel de eerste try.

West-Friesland liet zich echter niet zomaar wegzetten en wist een paar keer knap tot scoren te komen. Toch was Doldrie in de eerste helft duidelijk de betere ploeg en dat vertaalde zich ook op het scorebord. Met een stand van 31–21 gingen de mannen van Doldrie de rust in, tevreden maar zeker niet gerust.

En terecht, want West-Friesland 1 had duidelijk geen plannen om het hierbij te laten. In de tweede helft maakten zij dankbaar gebruik van een paar momenten van onoplettendheid in de verdediging van Doldrie. Vooral hun fly-half had het op zijn heupen: tot twee keer toe (één keer eerder in de eerste helft) sneed hij door de verdediging heen, als een warm mes door de boter. Voor de neutrale toeschouwer prachtig, voor de verdediging van Doldrie iets minder.

West-Friesland knokte zich zo terug tot op één punt verschil, waardoor het publiek weer op het puntje van de bank, of beter gezegd: langs de lijn, stond. Gelukkig had Doldrie dankzij het voorjaarszonnetje nog genoeg energie in de tank om tot het laatste fluitsignaal te blijven knokken.

Uiteindelijk trok Doldrie de wedstrijd over de streep met een eindstand van 50–42. Een zwaarbevochten overwinning, maar wel een verdiende. En belangrijker nog: de fans konden na vier weken wachten eindelijk weer een middagje ouderwets rugby aanschouwen. Iedereen weer blij.