Woensdag 18 februari begon zoals zovele woensdagen bij Rugby Club 't Gooi: met een stevige rugbytraining. Toch voelde het anders. Het was ijskoud, de adem wolkte boven het veld maar voor het eerst was het niet meer helemaal donker. De winter lijkt langzaam terrein te verliezen. Nog even en we trainen weer in het zachte avondzonnetje.
Vanaf het eerste fluitsignaal hing er iets in de lucht. Een spanning. Een lichte onrust. Iedereen wist dat dit geen gewone trainingsavond was want na slechts 45 minuten klonk nóg één keer luid de yell: “We are Gooi!” En toen gebeurde het.
Maar liefst dertig hongerige jongens en meisjes zetten het op een rennen richting De Poort. Alsof het een open veld was en de try-lijn lonkte. Zoals dat bij rugby hoort, werd er, ondanks de honger, gewacht tot iedereen er klaar voor was. Samen uit, samen aan tafel.
En toen was het aanvallen.
Op de tafels stonden borden en schalen vol pannenkoeken. Het waren er zóveel dat tellen bijna onmogelijk was, maar een voorzichtige schatting komt uit op minstens 600 stuks. Een bizarre hoeveelheid. Véél te veel… zou je denken.
Maar niets bleek minder waar.
Met indrukwekkende inzet, en een beetje hulp van de Benjamins en Mini’s, verdwenen alle pannenkoeken als sneeuw voor de zon. Stroop, suiker, chocopasta en naturel: alles vond gretig aftrek. Waar eerst nog torenhoge stapels lagen, bleven uiteindelijk alleen lege schalen en tevreden (plakkerige) gezichten over.
Een enorme dank aan alle ouders die dit mogelijk hebben gemaakt. Dankzij jullie werd een koude trainingsavond een warme clubavond.
Op naar de volgende training, hopelijk in het avond zonnetje, maar eerst welverdiende vakantie, doe voorzichtig!